Adı Sonbahar
Atilla Çilingir

Atilla Çilingir

Adı Sonbahar

 (Bestesi hüzzamdır, güftesini vedalar yazar..!)

‘’İşte tam da bu mevsimde, sevgilerin demi vurur son nefeslere/Rengi bile hüzünlüdür, ona en yakışanı, sarının her türüdür/Bestesi hüzzamdır,  güftesini vedalar yazar/Son kez eser o rüzgâr, döker yaşam yapraklarını/ Kimilerini yel alır, kimisi ise anılara asılı kalır…’’

 Zamanı hep acıyla mı anlatır sonbahar?  

 Bak işte birer, birer dökülüyor;

 Adı hayat olan yapraklar!

 Kiminin adına ecel,

 Kimininkine veda de…

 Kimisi de olsun umut!

 Unutma ki;

 Eceli de bir, vedası da,

 Umuduysa hiç sorma,

 Onu bulutların ardında ara…

 Hayatın gerçeği bu!

 Dönüşü olmaz o yolculuğun,

 Son kez kalkmışsa limandan,

 O gemi..!

 Sislerin ardında kaybolur,

 Beklenen sevdanın,

 Sevgilinin sesi…

 Zaman bu!

 Belli mi olur?

 Kadere adını yazar;

 Unutulmaz nice acılar…

 Ne zaman unutur,

 Ne de bu Gazi topraklar;

 Vicdanlara kazınmıştır,

 Tüm yaşananlar..!

 Mevsimlerin en hüzünlüsüdür sonbahar;

 Bestesi hüzzamdır,

 Güftesini nice vedalar yazar.

 Doğanın feryadına ses verir kırlangıçlar;

 Bir bahar sonrasının hüznünü,

 Kalan son yeşilin acısını anlatır o çığlıklar…

 Sert bir rüzgâr eser uzaktan uzağa!

 Son kez duyulur ormanın uğultulu sesi;

 İnceden inceye!

 Neden, neden kestiniz?

 Yaktınız, yok ettiniz?

 Beni dercesine…

 Yazlıkçılar da kapatıp gitmiştir evlerini!

 Arkalarından duyulur;

 Terk edilen ‘tekirin’, ‘sarmanın’ acılı sesi…

 Ya sokaklara atılan ‘çomara’,

 O can dostlara ne demeli?

 Onların yaşam hakkı nasıl ödenmeli?

 Dallarından çoktan ayrılmıştır leylaklar…

 Çoktan güneye kanat çırpmıştır;

 Leyleklerle, Çulluklar…

 Arkalarında kalan derin bir hüzün;

 Çalı, çırpıyla bezeli yuvalar,

 Bir de o meraklı çığlıklar!

 Göğün sonsuzluğunda kaybolur sesleri,

 Ya döndüklerinde bulamazsak diye

 O güzellikleri?

 Nedir bu hüzünlü hoyratlık?

 Giderek yok olan doğal yaşamın

 Feryadını duymuyor mu birileri?

 Dedim ya hazan mevsimidir o;

 Adı sonla başlar,

 Her şeyi sonuymuşçasına yaşar,

 Yaşatır!

 İşte tam da bu mevsimde;

 Sevgilerin demi vurur son nefeslere…

 Rengi bile hüzünlüdür,

 Ona en yakışanı, sarının her türüdür.

 Bestesi hüzzamdır,

 Güftesini vedalar yazar.

 Son kez eser o rüzgâr;

 Döker yaşam yapraklarını,

 Kimilerini yel alır,

 Kimisi ise anılara asılı kalır…

YORUMLAR

  • 2 Yorum

Son Yazılar