Şiirin sinema hali: Cafe Society

Merve Balcıoğlu yazdı

İnsanoğlu niçin öldürür? Yiyecek için öldürür. Üstelik sadece yiyecek için değil, çoğu kez yanında meşrubat da gerekir. (Woody Allen)

Şiir gibi filmler vardır. Hayata bir halat ile tutunmaya çalışıp, başarısı olan insanlar vardır. Bu insanların, hayattan tüm beklentisini kaybetmiş olmasına neden olan sebepler de mevcuttur. Çoğunlukla bir erkekse esas karakter, sorun kadındır; kadın ise esas olan tam tersi olarak işler süreç.  Woody Allen’ın son filmi Cafe Society, gerçekçi bir şiirsel sinema anlayışına sahip. Karakterlerin dönüşümleri ve hızla değişen kararlara uyum sağlamaları etkileyici, şiirsel ve gerçekçi bir anlatım dili oluşturuyor.  Dram ve komedi türünde olan film, iki tür kategoriye de girebilmiş.

 Filmin erkek karakteri genç ve hırslı biridir. Kuralları ve etikleri olan sevgi dolu bir insandır Bobby. Hollywood’un skandallar, dedikodular, güzel kadınlar ve lüks yaşamına hayran kalan Bobby, içlerinde fazla zaman geçirdikten sonra istediği yaşamın bu olmadığına karar verir. İyi bir iş ile hayatına devam ederken aradığı aşkı bulur ve daha sonra da bu aşkı kaybeder. Hayatına başka bir şehir de, başka bir iş ve kadın ile devam edecektir.

Film, karışık ve baş döndürücü film dünyasına çok ince dokundurmalar yapıyor. Aşk ve seçimlere dair çok gerçeğe yakın bir duygu durumu yaratıyor izleyici üzerinde. Klasik bir patron sekreter ilişkisi arasında bir akraba kaçamağı giriyor. Kadın karakter kendine sorguluyor, ‘iki kişiyi aynı anda sevebilirim’. Aynı anda sevmek mümkünse bile, sonunda güçlü olan seçiliyor. Bu seçim dünyanın doğal işleyişine ve modern hayatın çıkmazlarına çok büyük bir sesleniş olarak görülebilir. Süslü ve değişken akışı ile dünyamız bugün insanlığı hislerden öte mantığa doğru sürüklüyor olabilir. Böyle bir durumda iki kişiyi birden sevebilirsiniz, ancak seçim evliliğe geldiğinde, hayatınızı daha rahat geçirebileceğiniz birini tercih etmek zorunda kalabilirsiniz. İşte modern çağın getirisi, şöhret ve hiç durmayan eğlence yaşamından asla kopmamak... Filmin ilk sahnelerinde ünlülerin yaşam tarzını eleştiren, kadın karakter filmin sonunda, eleştirdiği o insanlardan birine dönüşmüştür. Bu, belki de kaçınılmaz bir sondur. Hayatta birçok sebepten dolayı tutunmak için, daha iyi var olmak için kendimizden ödün vermeye başlarız. Bunun adı aşk olabilir, tutku olabilir, ihanet olabilir.

Aynı anda iki kişiyi sevebilirsiniz, yeterince âşık olmadan evlenebilirsiniz, belki çocuğunuz da olabilir. Bir gün bir yerde karşılaşıp terk ettiğiniz sevgilinizin yerine gidebilirsiniz. Yanınızda eşiniz olur, üzerinizde gerekli kıyafetler ve mücevherler... Eski sevgilinizi yürüyüşe bile davet edebilirsiniz. Ama hayatta bir kere ödün vermeye başladıysanız, devamı da gelir. Ödün vermek kaçınılmazsa siz çok pişman olmayacağınız ödünler verin.

Meraklısına;

Yapımcı: Letty Aronson

Yapımcı: Stephen Tenenbaum

Yapımcı: Edward Walson

Ortak yapımcı: Helen Robin

İdari yapımcı: Adam B. Stern

İdari yapımcı: Marc I. Stern

İdari yapımcı: Ronald L. Chez

Bütçe sorumlusu: Adam B. Stern

Bütçe sorumlusu: Marc I. Stern

Bütçe sorumlusu: Ronald L. Chez

Görüntü yönetmeni: Vittorio Storaro

Genel yayın yönetmeni:Alisa Lepselter

Sanat yönetmeni: Michael E. Goldman

Sanat yönetmeni: Doug Huszti

Set dekoratörü: Santo Loquasto

Set Dekoratörü: Regina Graves

Cast direktörü: Juliet Taylor

Cast direktörü: Patricia Kerrigan DiCerto

1. yönetmen yardımcısı: Danielle Rigby

Kostüm şefi: Suzy Benzinger

Senaryo denetçisi: Sharon Watt

2. yönetmen yardımcısı: Richard Oswald

2. yönetmen yardımcısı: Brad Robinson

Yapım süpervizörü: Michelle Brattson

Yapım süpervizörü: Justin Haut

Make-up supervisor:Stacey Panepinto